Nasza strona używa plików cookies, by ułatwić korzystanie z serwisu. Jeśli nie chcesz, by pliki cookies były zapisywane na Twoim dysku, zmień ustawienia swojej przeglądarki.
Polityka cookies strony internetowej Urzędu Gminy Gródek.
Serwis Gminy Gródek

Rozkład jazdy

Rozkład jazdy PKS Białystok

BIP i Dzienniki

BIP

Informacje

Elektroniczna Platforma Usług Administracji
                Publicznej

BIP

Wrotapodlasia

Powiat Białostocki

Turystyczne Wrota

LGD Puszcza Knyszyńska

Regionalny Program Operacyjny Województwa
                Podlaskiego

Ciekawe Podlasie Podlaskiego

Park
                Karobrazowy Puszczy Knyszyńskiej

Polska Izba Rolnicza

Rys historyczny

Rysunek

    Początki Gródka – jednego z najstarszych ośrodków osadniczych na terenie dzisiejszej Białostocczyzny - sięgają prawdopodobnie XII wieku n.e. Już w tym okresie był to ważny gród na szlaku Grodno-Bielsk-Drohiczyn. Jak podają źródła, w drugiej połowie XIII wieku gród został zniszczony. Przed 1483 r. Król Kazimierz Jagiellończyk nadał rozległe dobra między Narwią a Supraślą - Iwanowi Chodkiewiczowi. chodkiewicz Po jego śmierci dobra te przeszły we władanie jego syna - Aleksandra. Wtedy też Gródek przeżywał swój „Złoty Wiek”. Aleksander Chodkiewicz uczynił tu swoją główną rezydencję, wzniósł drewniany zamek oraz cerkiew św. Jana Teologa. Sprowadził też do Gródka mnichów z Kijowa, którzy w 1500 r. przenieśli się w miejsce bardziej ustronne i ciche, na uroczysko Suchy Hrud (późniejszy Supraśl). Legenda mówi, że szli oni za płynącym po rzece Supraśl krzyżem. Tam gdzie się zatrzymał krzyż zbudowali nowy klasztor.
     W połowie XVI w. Gródek otrzymał prawa miejskie (utracił je w 1897 r.) i stał się ważnym ośrodkiem handlowym, rzemieślniczym oraz centrum rolniczym i leśnym.
    W XVII i XVIII wieku Gródek kilkakrotnie zmieniał właścicieli. Należał do Paców, Sapiehów, Mniszchów, Potockich i Radziwiłłów. Lata wojen w okresie najazdu szwedzkiego zdziesiątkowały mieszkańców obszaru, co spowodowało zahamowanie jego rozwoju. W ciągu okresu przejściowego, około 1793 roku, Gródek należał do Rzeczypospolitej. Po III rozbiorze Polski znalazł się na terytorium Prus, a po 1807 roku - w Carstwie Rosyjskim. Gródek, jak większość miast na Białostocczyźnie trwał w zastoju do roku 1831, kiedy to wprowadzono granicę celną między Cesarstwem Rosyjskim a Królestwem Polskim. Miasteczko stało się dogodnym miejscem lokalizacji drobnych zakładów rzemieślniczych i sukienniczych oraz zakładów włókienniczych produkujących na rynki wschodnie. W czasie powstania styczniowego 1863 roku w okolicznych lasach działały oddziały Walerego Wróblewskiego i Onufrego Duczyńskiego. W Piereciosach 29 kwietnia 1863 roku stoczyły one największą na Białostocczyźnie bitwę, zwaną Bitwą pod Waliłami. Prawdopodobnie w tych lasach ostatni wódz „powstania na Litwie” Konstanty Kalinowski – wydawał pierwszą gazetę w języku białoruskim „Mużycka Prauda”. Następną taką gazetą, która docierała do tutejszych mieszkańców była „Nasza Niwa” (drukowana od 1906 r. w Wilnie), w której zamieszczali swoje teksty Ściapan Piatelski („Aroł”) z Gródka i Janka Daraszkiewicz („Karszun”) z Mieleszek. Po przeprowadzeniu w 1886 roku linii kolejowej Białystok - Wołkowysk, przebiegającej w odległości 2 km od Gródka, nastąpił intensywny rozwój miejscowości, szczególnie pod względem boznica przemysłu włókienniczego. Powstała tu również kaflarnia, cegielnia i zakłady stolarskie. W tym okresie większość mieszkańców Gródka stanowili Żydzi. Jak podaje Tomasz Wiśniewski w książce „Bożnice Białostocczyzny: Żydzi w Europie Wschodniej do roku 1939” przed pierwszą wojną światową w Gródku było pięć bożnic zwolenników judaizmu rabinackiego i dwa chasydzkie domy modlitwy.
    I wojna światowa przyniosła ze sobą tragedię bieżeństwa – ewakuacji większości mieszkańców w głąb Rosji. Nadal był to znaczący ośrodek przemysłu włókienniczego. Niesprawiedliwość klasowa i podziały narodowościowe zrodziły tu silny ruch rewolucyjny walczący z kapitalistycznym wyzyskiem. Po kampanii wrześniowej 1939 roku i przejściowym zajęciu Gródka przez Niemców, na tereny te weszły wojska radzieckie. Powtórna okupacja Niemiecka gminy rozpoczęła się 21 czerwca 1941 roku. Po odwrocie Armii Czerwonej, w pobliskich lasach zaczęły działać liczne oddziały partyzanckie, w skład których wchodzili czynnie lub biernie, także okoliczni mieszkańcy. Jednym z takich oddziałów był oddział partyzancki im. Konstantego Kalinowskiego, którym dowodził Aleksander Karpiuk ze Straszewa (późniejszy pisarz białoruski, po wojnie zamieszkały w Grodnie). Za współpracę z partyzantami hitlerowcy wymordowali ludność wsi Popówka i spalili wszystkie jej zabudowania. W dowód uznania bohaterskiej postawy społeczności Ziemi Gródeckiej w czasie okupacji hitlerowskiej w 1977 roku, gmina otrzymała Krzyż Grunwaldu II klasy. W czasie II wojny światowej przemysł Gródka został zniszczony, zaś ludność żydowska, spośród której rekrutowała się większość robotników, uległa zagładzie. W okresie Polski Ludowej Gródek przestał być prężnym ośrodkiem przemysłowym. Rozwój gminy nastąpił w kierunku rolniczym. Powstały spółdzielnie produkcyjne i państwowe gospodarstwa rolne. Jedyną oznaką przemysłu było wybudowanie w Gródku Zakładów Dziewiarskich „Karo”, które dawały zatrudnienie wielu kobietom z całej gminy. W tym czasie wzniesiono bloki, dom kultury, szkołę, przedszkole, żłobek, bank, księgarnię oraz wiele sklepów. Na początku lat dziewięćdziesiątych zostało otwarte przejście graniczne w Bobrownikach. W ten sposób Ziemia Gródecka znowu stała się pomostem na szlaku handlowym między Wschodem a Zachodem.